Monthly Archives: Νοέμβριος 2009

διευρυμένη κοινωνική αντίληψη μέσα από τα ΜΜΕ

Προέρχομαι από το χώρο της τηλεόρασης. Έχω εργαστεί για περισσότερο από 17 χρόνια, τα περισσότερα μάλιστα ζώντας σε συνθήκες αναπηρίας. Έτσι, θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ την εικόνα που έχω σχηματίσει από την εμπειρία αυτή και εννοώ και ως εργαζόμενος στα ΜΜΕ, αλλά και ως πολίτης με αναπηρία.
Θα ξεκινήσω όμως με κάποιες γενικές διαπιστώσεις. Υπάρχει πρόβλημα άσκησης κοινωνικών δικαιωμάτων αναφορικά με τους ανθρώπους με αναπηρία; Δε θα σας πω τη γνώμη μου. Θα αναφέρω ότι το 90% των ΑΜΕΑ δεν έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και ότι το 80% στην αγορά εργασίας. Τα ποσοστά πρόσβασης εκπαίδευσης και εργασίας καταδεικνύουν την παρεμπόδιση που υφίστανται οι ΑΜΕΑ στην απολαβή κοινωνικών δικαιωμάτων.
Οι πολίτες με αναπηρία βιώνουν ρατσισμό στην κοινωνική τους ζωή; Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε ότι δεν είμαστε ρατσιστές εμείς. Ας δούμε πως ορίζεται ο ρατσισμός. Με τον όρο ρατσισμό εννοούμε ένα πλέγμα αντιλήψεων, στάσεων, συμπεριφορών, που εξαναγκάζει ορισμένους ανθρώπους σε υποτελή διαβίωση και αυτό μόνο και μόνο επειδή ανήκουν σε μια διακριτή κατηγορία ανθρώπων.
Ως δικαιολογία για τις διακρίσεις χρησιμοποιείται η διαφορετικότητα της ομάδας στην οποία προσάπτονται συχνά, όχι πάντα όμως, μια υποτιθέμενη κατωτερότητα ή επικινδυνότητα. Το φάσμα της υποτελούς διαβίωσης είναι ευρύ, έχει πάντοτε πυρήνα τον αποκλεισμό από δημόσια και κοινωνικά αγαθά ή την ανισότιμη συμμετοχή σε αυτά.
Αντικειμενικά τι μπορούμε να απαντήσουμε τώρα; Προφανώς ότι βιώνουν ρατσιστικής συμπεριφορά τα ΑΜΕΑ. Για να μπούμε στο θέμα της συζήτησής μας, αναπαράγουν ή όχι το ρατσισμό τα ΜΜΕ που οι πολίτες με αναπηρία βιώνουν στην καθημερινή τους ζωής; Έχω μαζέψει τρία-τέσσερα παραδείγματα. Θα σας παρουσιάσω μόνο ένα για να τελειώσουμε σύντομα, να δούμε και τις ταινίες μετά.
Θα κρατήσω το παράδειγμα από μία πολύ γνωστή εφημερίδα. Λέει ο δημοσιογράφος «τυφλή από τα 8 της η 30χρονη κα Δ.Κ. Μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ για 8.514 ξύστρες που συνέλεξε. Όταν ήταν 8 χρονών από μία ασθένεια έχασε το φως της. Δεν έχασε όμως το κουράγιο της και το πάθος της για ζωή, αφού σήμερα, 23 χρόνια μετά το «χτύπημα» που δέχθηκε, είδε, μάλλον ψηλάφισε το όνομά της στις σελίδες του βιβλίου Γκίνες».
Και καταλήγει το συγκεκριμένο άρθρο, «εμείς είδαμε τη συλλογική με το φως των ματιών μας, εκείνη το βλέπει καθημερινά με το φως της ψυχής της. Ένα παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας, αλλά και για τους ανθρώπους που χτυπήθηκαν με άδικο και σκληρό τρόπο απ’ τη ζωή, για τα άτομα με ειδικές ανάγκες όπως τα αποκαλούμε».
Αυτό το κείμενο είναι πριν από δύο χρόνια και φυσικά δεν αντέδρασε κανείς. Το δεχθήκαμε στωικά. Πριν από μια βδομάδα συνάντησα ένα νέο παιδί τον Άρη, σε ένα κέντρο αποκατάστασης στην Αθήνα όπου ζω. Πριν από λίγους μήνες ο Άρης είχε χάσει το χέρι του από μια επίθεση, ίσως να θυμάστε του πατέρα της φίλης του, με ένα σπαθί του έκοψε το χέρι.
Συζήτησα μαζί του, είχα την ευκαιρία να μιλήσουμε και μου είπε για την τραυματική εμπειρία που είχε. Μην περιμένετε να σας πω για το γεγονός. Η τραυματική του εμπειρία είχε να κάνει με τον τρόπο που του συμπεριφέρθηκαν τα ΜΜΕ.
Όλα αυτά τα χρόνια μετέφερα σε συναδέλφους δημοσιογράφους αλλά και σκηνοθέτες και παραγωγούς την προσωπική μου εμπειρία, αλλά και μέσα απ’ την γνωριμία μου και τη συμμετοχή μου στο αναπηρικό κίνημα τις θέσεις των ανθρώπων που βιώνουν αυτή τη συνθήκη. Ο τρόπος που παρουσιάζονται τα ΑΜΕΑ από τα ΜΜΕ δεν είναι αντικειμενικός, ούτε αντιπροσωπευτικός. Εκφράζει την κυρίαρχη άποψη, αλλά όχι εμάς τους ίδιους.
Όσες φορές επιχείρησα να δημιουργήσω είδηση με αντικειμενικά κριτήρια; Η απάντηση ήταν δεν πουλάει. Συνήθως η είδηση που αφορά ΑΜΕΑ πρέπει να έχει πικάντικα ελατήρια, πρέπει να ιντριγκάρει τη μάζα, πρέπει να πουλάει. Και αυτό που πουλάει είναι ο πόνος, το δάκρυ, η εξαθλίωση, ένας πόνος μοναχικός, τόσο μοναχικός που καθιστά τον ανάπηρο πολίτη και λέω ανάπηρο πολίτη γιατί έτσι το αντιλαμβάνονται, ως αναξιοπαθούντα.
Ο πόνος και η αναξιοπάθεια αποτελούν την πρώτη ύλη για την κατασκευή της είδησης. Η ιστορία συνήθως εξελίσσεται, καταγγέλλεται η εκμετάλλευση από τον ανθρωπιστή δημοσιογράφο ή αναγγέλλονται φιλανθρωπίες. Όσον αφορά για τις φιλανθρωπίες ανοίγω μια παρένθεση και λέω την άποψή μου την οποία ενστερνίζονται αρκετοί, ότι η φιλανθρωπία βλέπει μόνο την ανάγκη και όχι την αιτία που τη δημιουργεί.
Έτσι, ο μύθος της αναπηρικής δυστυχίας διαιωνίζεται. Ο συντηρητικός αυτός μύθος που θέλει τον άνθρωπο με αναπηρία δυστυχισμένο. Το δυστυχισμένο πλάσμα εκμετάλλευση από τη μία, τυχερό πάνω στην ατυχία του που θα ανακουφιστεί από την άλλη. Για τη διατήρηση του συγκεκριμένου προτύπου παρουσιάζονται ως παραδείγματα ελάχιστοι, οι οποίοι έχουν υπερβεί τα όριά τους και έχουν κατορθώσει με ηρωικό τρόπο να αποδείξουν ότι αξίζουν.
Αυτοί είναι οι ήρωες της ζωής, τα άτομα με ειδικές ικανότητες και άλλα τέτοια ευτράπελα που ακούμε. Οι δύο αυτές αντίρροπες τάσεις υπονομεύουν κάθε κοινωνική απενοχοποίηση της αναπηρίας και παρουσιάζουν στην κοινή γνώμη μια ψευδή εικόνα των ΑΜΕΑ.
Απ’ αυτή τη στρεβλή εικόνα απουσιάζει παντελώς ο μέσος όρος, ο άνθρωπος δηλαδή που δεν κινείται στα άκρα, δεν είναι ούτε μίζερος, ούτε σούπερ-ήρωας, γιατί υπάρχουν και μίζεροι και σούπερ-ήρωες. Αλλά είναι ένας μέσος πολίτης με αναπηρία. Θυμηθείτε αν έχετε δει στην τηλεόραση ή έχετε διαβάσει στην εφημερίδα για κάποιον άνθρωπο με αναπηρία όπου έχει διαπρέψει σε έναν τομέα χωρίς να επικεντρωθεί η αναφορά στο γεγονός ότι είναι ανάπηρος.
Πόσες φορές έχετε δει ή διαβάσει για κάποιον ΑΜΕΑ που εκθειάζεται το όποιο κατόρθωμά του, ακόμα και αν ήταν ασήμαντο, ακριβώς επειδή δεν έχουμε πολλές προσδοκίες από κάποιον που βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Ή για να μη μιλήσω για τα δακρύβρεχτα ρεπορτάζ που παρουσιάζουν έναν κακομοίρη καθηλωμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο, ενώ στην πραγματικότητα καθηλωμένος είναι κάποιος ο οποίος δεν έχει αναπηρικό αμαξίδιο, που η μοίρα του έπαιξε ένα τραγικό παιχνίδι εστιάζοντας στο δάκρυ του με υπόκρουση μουσικής για κλάματα.
Ή τέλος στην εμμονή των αρχισυντακτών που όταν αραιά και που παρουσιάζουν αθλητές με αναπηρία, αυτό το κάνουν στα κοινωνικά θέματα και όχι στα αθλητικά. Και γενικά η εστίαση στο έλλειμμα και όχι στο όλον.
Τα στερεότυπα αυτά είναι βαθιά ριζωμένα και οι προκαταλήψεις για την αναπηρία δεν έχουν φυσικά αφετηρία στα σύγχρονα δελτία ειδήσεων, η λογοτεχνία, αλλά και ο κινηματογράφος δημιούργησαν μια στρεβλή εικόνα του αναπήρου ανθρώπου ή του ανθρώπου με αναπηρία και τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά.
Απ’ τον «Μόμπι-Ντικ» όπως προαναφέρθηκε με τον κακό ακρωτηριασμένο καπετάνιο, το «Ζητιάνο» του Καρκαβίτσα, η τέχνη έχει καταγράψει την αναπηρία με αρνητική διάσταση τις περισσότερες φορές. Αυτή λοιπον, για να το φέρω και σε προσωπικό επίπεδο, η αντίφαση που βίωνα με έκανε να ψάχνω τρόπους να παρουσιάσω μια διαφορετική εκδοχή, τη δική μου εκδοχή ή εν πάση περιπτώσει την εκδοχή που οι άνθρωποι με αναπηρία αντιλαμβανόμαστε και ζούμε καθημερινά.
Έτσι, λοιπόν ως σκηνοθέτης με πρόσβαση στο περιεχόμενο των προγραμμάτων της τηλεόρασης, πρότεινε την δημιουργία ειδήσεων που αφορούσαν τα άτομα με αναπηρία. Θεωρώ ότι ο ρόλος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης είναι η χειραφέτηση των ατόμων με αναπηρία και η επικράτηση προτύπων που απενοχοποιούν την αναπηρία.
Απ’ το ’94 έως το 2005 έχω επιμεληθεί πολλά ρεπορτάζ, έρευνες, αν και δεν είμαι δημοσιογράφος, αλλά λόγω ανάγκης το έχω κάνει αυτό, που όμως δεν έφτανε, ήταν σαν μια σταγόνα στον ωκεανό. Η άποψή μου πνιγόταν πάντα από την κυρίαρχη άποψη και απ’ την επιτακτική ανάγκη της είδησης που δήθεν πουλάει.
Έτσι, αποφάσισα να κάνω μια παράλληλη διαδρομή, ένα ντοκιμαντέρ «του Αιγαίου κύματα». Τι είναι «του Αιγαίου κύματα». Την ιδέα μου έδωσαν πέντε κολυμβητές με αναπηρία που ένα χρόνο πριν τους παραολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας αποφάσισαν να διασχίσουν το Αιγαίο ξεκινώντας από το Σούνιο και καταλήγοντας στη Μήλο, μια απόσταση μεγαλύτερη από 150 χιλιόμετρα.
Και μέσα απ’ αυτό να περάσουν ένα μήνυμα το οποίο δεν χωρούσε αμφισβήτηση. Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι ανίκανοι, αντίθετα μπορούν να πραγματοποιήσουν σπουδαία πράγματα. Οι αθλητές με αναπηρία δεν είναι ούτε ήρωες της ζωής, ούτε άτομα με ειδικές ικανότητες, είναι απλά αθλητές με αναπηρία.
Μέσα απ’ τη σκληρή προπόνηση μπορούν να πετύχουν το στόχο τους. Έτσι, ακολούθησα και κατέγραψα την αποστολή και μέσα στις πέντε κοπιαστικές αλλά όμορφες μέρες που περάσαμε μαζί φτάσαμε στην ολοκλήρωση του εγχειρήματος στη Μήλο.
Στην επιστροφή συνειδητοποίησα ότι το ντοκουμέντο που είχα στα χέρια μου ήταν σημαντικό. Αποφάσισα να καταγράψω την προετοιμασία των πέντε αθλητών με διάθεση σκιαγράφησης της προσωπικότητάς τους, μέσα απ’ την κάμερα «αλήθεια» και τους ακολούθησα μέχρι την τελετή λήξης των αγώνων. Για άλλη μια φορά όμως τα μέσα αρνήθηκαν να μεταδώσουν την είδηση και όσοι τη μετέδωσαν εστίασαν κατά κύριο λόγο στο έλλειμμα και όχι στον άνθρωπο αθλητή.
Τελικά το ντοκιμαντέρ έγινε αποδεκτό στις κινηματογραφικές αίθουσες στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, στο Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών, στο Φεστιβάλ Budapest bridge στην Ουγγαρία, στο other film festival στην Μελβούρνη σε χώρους τέχνης, σχολεία και σε Πανεπιστήμια.
Αυτό που με εντυπωσίασε και θέλω να σας το αναφέρω είναι ότι ο κόσμος που ήταν στις παρουσιάσεις της ταινίες μου διψούσε για τη διαφορετική αυτή αντίληψη του θέματος, το οποίο παρουσιάζεται όπως παρουσιάζεται κυρίως από τα ΜΜΕ.
Οι άνθρωποι με αναπηρία στην Ελλάδα σε αριθμό είναι περίπου – το ακούσαμε και πριν – ένα εκατομμύριο, το 10%. Υπολογίστε όμως τους συγγενείς, τους φίλους, τους ανθρώπους που εργάζονται στο χώρο της αναπηρίας. Είναι ένας σεβαστός αριθμός πολιτών που ενδιαφέρεται για την ορθή και αντικειμενική προβολή της εικόνας των αναπήρων.
Ποιος είναι ο τρόπος όμως για να αναστρέψουμε την στρεβλή αυτή εικόνα
Πρέπει να ξεφύγουμε απ’ τη λογική του τι πουλάει και του τι όχι και να μεταφέρουμε την είδηση με αντικειμενικά κριτήρια. Πρέπει να υπάρχουν δημοσιογράφοι, σκηνοθέτες, παραγωγοί, που να διαθέτουν τουλάχιστον τριβή με το χώρο της αναπηρίας, για να μπορούν να ανακαλύψουν πρώτα απ’ όλα την είδηση και να τη μεταφέρουν με το σωστό τρόπο.

Advertisements

«Δρόμος καρμανιόλα της «Ε» για τα δικαιώματα των ΑμεΑ»

Είναι πολλές χιλιάδες οι Έλληνες πολίτες με ακρωτηριασμό.
Αιτίες ακρωτηριασμού είναι πάμπολλες.
Μπορεί να είναι ο σακχαρώδης διαβήτης (μόνο το 2005 σημειώθηκε ο αριθμός ρεκόρ 7.000 ακρωτηριασμών διαβητικών ποδιών) τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα, εργατικά ατυχήματα, ασθένειες, το ψάρεμα με δυναμίτη, αλλά και τυχαία συμβάντα στην διάρκεια της καθημερινότητας.
Εξαιρουμένων των δυο τελευταίων περιπτώσεων σε όλες τις άλλες η ευθύνη της ανεπάρκειας των δομών (της λεγόμενης οργανωμένης πολιτείας) είναι σαφής και πανθομολογημένη .
Παντελής είναι η απουσία ιατρείου διαβητικού ποδιού, η ύπαρξη και η λειτουργία του οποίου θα απέτρεπε χιλιάδες ακρωτηριασμούς .
Γνωστές στους πάντες επίσης είναι η εγκληματικές κακοτεχνίες σε όλο το οδικό δίκτυο της χώρας και στο δομημένο περιβάλλον της ευρύτερα.
Μόνο οι εντελώς ανυποψίαστοι τέλος, αγνοούν ότι οι παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας στην χώρα μας, που έχουν ως αποτέλεσμα την έκθεση χιλιάδων εργατών στην πιθανότητα μικρών η μεγαλύτερων ατυχημάτων, αποτελούν συνειδητή επιλογή-αμέλεια της πολιτείας.
Όλα τα παραπάνω είναι δεδομένα και αφορούν την πρόκληση των ακρωτηριασμών.
Εξίσου δεδομένα είναι και -στα όρια του τραγελαφικού- τα ελλείμματα που αφορούν το μετέπειτα στάδιο, δηλαδή, το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του πολίτη με ακρωτηριασμό στην απολαβή όλων εκείνων των στοιχειωδών προϋποθέσεων που καθιστούν λειτουργικό και ισότιμο τον κοινωνικό του ρόλο.
Δεδομένη για παράδειγμα είναι η στέρηση της χώρας μας – συγκριτικά με τις λεγόμενες προηγμένες – σε ότι αφορά το ιατρικό/επιστημονικό κομμάτι του όλου θέματος .
Στις χώρες αυτές υπάρχουν υψηλού επιστημονικού επιπέδου σχολές για την εκπαίδευση των ειδικών που κατασκευάζουν και εφαρμόζουν τις προθέσεις.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία αμιγώς εξειδικευμένη νοσηλευτική μονάδα, που να καλύπτει διεπιστημονικά από την πρόληψη μέχρι και την αποκατάσταση των ακρωτηριασμένων.
Είναι παγκόσμια παραδεκτό ό,τι η σωστή επιλογή, κατασκευή και εφαρμογή των σύγχρονων προθέσεων σε συνδυασμό με ένα εντατικό πρόγραμμα κινητικής και λειτουργικής επανεκπαίδευσης του ακρωτηριασμένου, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην λειτουργικότητα και επανένταξη του.
Το καλύτερο παράδειγμα άριστης προθετικής εφαρμογής και λειτουργικότητας σε ακρωτηριασμένους είναι οι αθλητές δρόμου που συμμετέχουν στους Παραολυμπιακούς αγώνες!
Το οξύμωρο είναι ότι έχουμε τους περισσότερους ακρωτηριασμούς σε όλη την Ευρώπη όμως δεν έχουμε ούτε έναν ακρωτηριασμένο αθλητή συμμετέχοντα -διακριθέντα στα αγωνίσματα δρόμου και αυτό από μόνο του καταδεικνύει την ποιότητα αποκατάστασης στην Ελλάδα.
Δεδομένη επίσης είναι η διαχρονική έλλειψη πολιτικής βούλησης ώστε να δοθούν ολοκληρωμένες δημόσιες λύσεις στο παραπάνω κομμάτι.
Δεδομένη ακόμα είναι η πλημμελέστατη από πλευράς ασφαλιστικών ταμείων χρηματοδότηση συγκρινόμενη με το υψηλό κόστος των απαραίτητων υπηρεσιών αποκατάστασης που μεταφράζεται για τους πολίτες με ακρωτηριασμό σε τεράστια οικονομική αφαίμαξη.
Δεδομένη είναι και η απειλή του «τέρατος της γραφειοκρατίας» που ευθέως υπονομεύει το κρίσιμο δικαίωμα στον αυτοσεβασμό .
Δεδομένη είναι από πλευράς της ελληνικής πολιτείας ΠΡΟΣΒΟΛΗ ενάντια στους χιλιάδες Έλληνες πολίτες με ακρωτηριασμό και πως αλλιώς εκτός από προσβολή μπορεί να αξιολογηθεί η ανά τακτά χρονικά διαστήματα επαναξιολόγηση, από τις «αρμόδιες επιτροπές», του ακρωτηριασμού ως σαν με μαγικό τρόπο το ακρωτηριασμένο μέλος να δύναται να φυτρώσει ως δια μαγείας, διότι και αυτό στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλαίας γίνεται .
Ακόμα πιο δεδομένη είναι από πλευράς πολιτείας η απόδοση χαμηλού ποσοστού αναπηρίας στους ακρωτηριασμένους, που συνεπάγεται πολύ μικρή γκάμα άσκησης δικαιωμάτων σε σχέση με τις αυξημένες ανάγκες και το υψηλότατο κόστος διαβίωσης που ο ακρωτηριασμός συνεπάγεται.

Όλα τα παραπάνω είναι δεδομένα σε χιλιάδες Έλληνες πολίτες και στις οικογένειες τους αλλά και σε όλους όσους σχετίζονται με την άσκηση δικαιωμάτων των ανθρώπων με αναπηρία. Είναι όμως προφανώς άγνωστα στην έγκριτη και προοδευτική Ελευθεροτυπία , η οποία αγνοώντας το δάσος επέλεξε να προβάλει πρωτοσέλιδα, την παρασκευή 20 Φεβρουαρίου, το δέντρο.
Με στομφώδεις εκφράσεις (οδύσσεια , δρόμος καρμανιόλα, ογκόλιθος κρατικής αδιαφορίας ,κράτος προκρούστης) και κάμποσα αλλά συναφή φληναφήματα διέθεσε σελίδα ολόκληρη για να προβάλει μεμονωμένη περίπτωση νεαρής κοπέλας με χοπάρτιο ακρωτηριασμό (χαρακτηρίζεται ως ήπια μορφή ακρωτηριασμού μέρους του πέλματος) μην διστάζοντας να αναπαράξει υπερβολές αναφορικά με την κατάσταση της κοπέλας προς επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας !
Την ίδια ώρα με άλλα λόγια που η δραματική αλήθεια χιλιάδων πολιτών με ακρωτηριασμό ελέω των ανεπαρκειών της πολιτείας κραυγάζει για έξοδο δημοσιότητας διεκδικώντας το δίκαιο της, η προοδευτική “Ε” και κατόπιν οι άθλιοι συνοδοιπόροι της (με πρωτοπόρο τον ALPHA) επιλέγει να δραματοποιήσει ένα πασιφανές ψεύδος μιας ήπιας περιπτώσεως παριστάνοντας την κοινωνικά ευαισθητοποιημένη!
Αυτού του είδους η δημοσιογραφία συνιστά ντροπή, βαρύτατη προσβολή.
Μας προσβάλετε κύριοι της “Ε” ακριβώς το ίδιο με την πολιτεία, την οποία υποτίθεται ότι καταγγέλετε .
Μας προσβάλετε εστιάζοντας στην περίπτωση της, κατά τα άλλα συμπαθούς, συναδέλφου με ακρωτηριασμό, καταργείτε όμως με αυτόν τον τρόπο κάθε έννοια δεοντολογίας μιας και η προκλητική εστίαση σε μια μεμονωμένη περίπτωση υπονομεύει τα δικαιώματα χιλιάδων (γιατί δεν έχετε αφιερώσει σελίδα για την ανάδειξη συνολικά του ζητήματος).
Μας προσβάλετε αναπαράγοντας τον μύθο της αναπηρικής δυστυχίας με πολύ φτηνό άλλοθι.
Μας προσβάλετε δίνοντας ολόκληρη σελίδα σε φο-ουμανιστές δημοσιογράφους την στιγμή που η εφημερίδα σας διαθέτει στο δυναμικό της εξειδικευμένο σε θέματα αναπηρίας συντάκτη (γεγονός αναγνωρισμένο με τον πιο επίσημο τρόπο από το αναπηρικό κίνημα).
Μας προσβάλετε δίνοντας την ευκαιρία στους τηλέ – βρικόλακες να ασελγήσουν για άλλη μια φορά πάνω σε θέματα αναπηρίας .
Μπουχτίσαμε πια από καλές προθέσεις που γίνονται άλλοθι των αδαών που παριστάνουν τους ευαίσθητους .
Τέλος είμαστε βέβαιοι ότι ο υπογράφων την ολοσέλιδη ανοησία δημοσιογράφος σας ,ο οποίος έδωσε τροφή στους τηλε-κανιβάλους, δεν έχει κατανοήσει στο ελάχιστο το πόσο υπονομευτικά είναι δημοσιεύματα όπως το συγκεκριμένο που υπογράφει για τους χιλιάδες πολίτες με ακρωτηριασμό.

Μια διευκρινιστική παρατήρηση :
Δεν στρεφόμαστε κατά της εικοσιδιάχρονης κυρίας με χοπάρτιο ακρωτηριασμό .
Είναι συνήθης η χρήση δικολαβήστικων ισχυρισμών, επενδυμένων με συναισθηματικές υπερβολές, για την διεκδίκηση του αυτονόητου.
Το αίσχος έγκειται στη άκριτη αναπαραγωγή από τα Μ.Μ. Ε. αυτών των υπερβολών και ψεμάτων την ίδια στιγμή που η αλήθεια του προβλήματος που αφορά χιλιάδες συστηματικά αποσιωπάται.

Ντροπή σας!