Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2010

Άνθρωποι με Αναπηρία και δημοσιοποίηση των Δικαιωματικών τους Διεκδικήσεων.

Προς:   Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»

Θέμα:

Άνθρωποι με Αναπηρία και δημοσιοποίηση των Δικαιωματικών τους Διεκδικήσεων.

Όλοι – όλες  εμείς, που υπογράφουμε το παρόν έγγραφο επιθυμούμε να εκφράσουμε την κατάφορη δυσαρέσκεια μας για τα γεγονότα, που έλαβαν χώρα πρόσφατα στην Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» και σχετίζονται με τον τρόπο προσέγγισης και χειρισμού της δημοσιοποίησης των δικαιωματικών διεκδικήσεων των Ανθρώπων με Αναπηρία από τα Μέσα Ενημέρωσης και τα οποία ώθησαν των επί σειρά ετών συνεργάτη σας Αντώνη Σκορδίλη σε παραίτηση.

Η Αναπηρία αδιαμφισβήτητα αποτελεί έναν εκ των αξόνων Κοινωνικού Αποκλεισμού Παγκοσμίως σε όλα τα επίπεδα συμμετοχής στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτό έχει ως αυτονόητη αρνητική συνέπεια την συνακόλουθη ελλειμματική πληροφόρηση του κοινού και ελλιπή παρουσίαση των ζητημάτων ενδιαφέροντος, που άπτονται της εν λόγω συνθήκης δια του τύπου καθώς και τον περιορισμό των πολιτών  με Αναπηρία από την ισότιμη πρόσβαση στην πληροφορία.

Η όποια εκφορά Δημοσίου λόγου για τα ανωτέρω Θέματα Προάσπισης των δικαιωμάτων των Ανθρώπων με Αναπηρία οφείλει να είναι εμπεριστατωμένη, στοχευμένη και να εκφράζει σεβασμό προς τους ανθρώπους, που βιώνουν την πραγματικότητα μιας διαρκούς διάκρισης.

Ο Α. Σκορδίλης υπήρξε πρωτεργάτης στην καλλιέργεια ενός ζωτικού κλίματος ανάδυσης στην επιφάνεια του πλαισίου διαβίωσης των Ατόμων με Αναπηρία, της κινηματικής και συλλογικής διάστασης των αιτημάτων τους και των παραβιάσεων ή αθετήσεων τους. Αρχικά προ δεκαετίας ως ένας εκ των γραφόντων στο ένθετο «Ανάμεσα» και έπειτα ως κύριος επιμελητής της εξειδικευμένης για Θέματα Αναπηρίας Στήλης «Επί ίσοις όροις», στήλης που μεθύστερα αναβαθμίστηκε σε καθημερινή διαδικτυακή παρέμβαση από την Εφημερίδα σας.  Μέσα από τις γραφές και τις τοποθετήσεις του έδωσε βήμα σε κάθε τι ιδεολογικά προοδευτικό και ριζοσπαστικό στον πολλαπλά φιμωμένο αυτόν χώρο, αλλά και σε κάθε πολίτη χωριστά να εκφραστεί, να ακουστεί και εν τέλει να διεκδικήσει…

Οι λόγοι της παραίτησης του εύληπτα μπορούν να αναχθούν στην ευθιξία του από την δημοσίευση στο Έντυπο και την Ιστοσελίδα σας την 4η Σεπτεμβρίου 2010 Ένθετου Συνοδευτικού Αφιερώματος για την Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση των μαθητών με Αναπηρία στην χώρα μας.

Η παραίτηση του Α. Σκορδίλη όμως αντικατοπτρίζει κάτι βαθύτερο από ένα προσωπικό συναίσθημα του, κατ’ ουσία αποτυπώνει την μείζονος σημασίας αναγκαιότητα η Πληροφόρηση για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία να είναι πολιτικά, νομικά και Ηθικά ορθή…

Το εξόφθαλμα ανακριβές περιεχόμενο του συγκεκριμένου Ένθετου Αφιερώματος είναι που τάσσει σε όλες-ους εμάς να σταθούμε κριτικά, προβληματιζόμενοι για τον μετασχηματισμό του δικαιώματος κάθε Κοινωνού στην Πληροφόρηση σε μια άκριτη Παραπληροφόρηση…

Το «Επί Ίσοις Όροις» τίθεται εκ μέρους μας συνειδησιακά ως κορωνίδα καθημερινού δίαυλου επικοινωνίας και επικοινώνησης της Αναπηρίας με και προς όλες-ους τις-τους Πολίτες… η δε δημοσιογραφική σιωπή του Α. Σκορδίλη και η διαδικτυακή αφαίρεση εκ μέρους σας όλων των δημοσιευμάτων, που φιλοξένησε τους τελευταίους 9 μήνες μας θλίβει…

Οι πολίτες, που υπογράφουν:

Αλέπης Σοφοκλής, Πολίτης με Αναπηρία.

Βασιλειάδης Δημήτρης, Γκέι Ακτιβιστής

Βεντούρης Γιώργος , Φωτορεπόρτερ.

Βλάμη Ευαγγελία, Ακτιβίστρια/Λεσβίες για την Ισότητα-Lesb.Equal.

Δαγρέ Σπυριδούλα, Παιδαγωγός/Πολίτις με Αναπηρία.

Δανέζη Μαρίνα, Ηθοποιός/Σκηνοθέτις.

Δαρμής Ματθαίος, Δημοσιογράφος /Ποιητής .

Θεοδωρόπουλος Κώστας, Μέλος “Παρέμβασης Αναπήρων Πολιτών”.

Κατσαγάννης Θανάσης, Συνταξιούχος με Αναπηρία.

Κόκαλου Ζωή, Κοινωνική Λειτουργός /Ακτιβίστρια

Κουζέλης Ανδρέας,  Κοινωνιολόγος/ Συγγραφέας / Πολίτης με Αναπηρία
Σκιαθίτου Νάντια, Τεχνικός Τηλεόρασης

Κωσταντακοπουλος Χρηστος, Εργαζόμενος στο “18 Άνω” /Πολίτης με Αναπηρία

Μαρινάκη Αδελαΐδα, Μητέρα.

Μπεβεράτος Κώστας, Γραφίστας.

Πανταζή Βίκη , Ηθοποιός (Θέατρο Κωφών Ελλάδος)

Παπαδόπουλος Φωτεινός , Ενεργός Πολίτης.

Παπανικολάου Πελαγία Ι., Δικηγόρος / Ακτιβίστρια με Αναπηρία

Πλαχούρα Ευανθία, Ηθοποιός (Θέατρο Κωφών Ελλάδος)

Ρέλλας Αντώνης, Σκηνοθέτης/ Πολίτης με Αναπηρία

Σκορδίλης Σπύρος, Μέλος Παρέμβασης Αναπήρων Πολιτών

Ταστάνης Άρης,  Λογοτέχνης/ μέλος Παρέμβασης Αναπήρων Πολιτών.


Emotion Pictures :Εστιάζουμε σε όλη την εικόνα ;

Ο Αντώνης Ρέλλας υπήρξε επί τρία συνεχή έτη Ειδικός Σύμβουλος του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία «Emotion Pictures» αλλά και βασικός εμπνευστής του.

Τον Ιούνιο του 2010 παραιτήθηκε από την Οργανωτική Ομάδα «θεσμού» για λόγους προσωπικών διαφωνιών.

Παρότι προσεκλήθη από την Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ να χαιρετήσει την εκδήλωση, που έλαβε χώρα στο Μουσείο Μπενάκη στις 13 Σεπτεμβρίου 2010, δεν του επετράπη ποτέ να εκφωνήσει το κείμενο, που είχε ετοιμάσει για αυτόν τον σκοπό:

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ EMOTION PICTURES

Την  σημερινή εκδήλωση μπορούμε να την αποτυπώσουμε επιλεγέντας ανάμεσα σε  δύο οπτικές γωνίες. Είτε ως μελαγχολική εκδήλωση αποχαιρετισμού στο φεστιβάλ “ντοκιμαντέρ και αναπηρία” EMOTION PICTURES, είτε ως εορταστική εκδήλωση που νοηματοδοτεί την πεποίθηση για μιά επανεκκίνηση απαλλαγμένη από τα βαρίδια και τις δυσκολίες του παρελθόντος.

Βρισκόμαστε σε σημείο καμπής, έτσι τουλάχιστον αντιλαμβανόμαστε αυτήν την συγκυρία οι καλλιτέχνες με αναπηρία και ευρύτερα όσοι εργαστήκαμε και βρεθήκαμε κοντά στο φεστιβάλ από την μέρα της γέννησής του ως σήμερα. Για να γίνει κατανοητή η καμπή σε όσους έχουν  την ευθύνη λήψης αποφάσεων σε τούτη την χώρα, είναι απαραίτητη μιά μικρή αναδρομή. Αρχής γενομένης από την γέννηση του θεσμού τον Ιούνιο του 2006 κατά την διάρκεια συνεδρίου με θέμα “ΑμεΑ και ΜΜΕ” που διοργάνωσε η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης .

Το φεστιβάλ EMOTION PICTURES, λοιπόν, προέκυψε από τις τοποθετήσεις και παρεμβάσεις  των Α.με.Α,  αποφασίστηκε και ανακοινώθηκε από τον Θ. Ρουσόπουλο το 2006 ώστε να στηρίξει την προσπάθεια ορθής απεικόνισης του κοινωνικού ρόλου των ανθρώπων με αναπηρία και να συμβάλλει στην απενοχοποιημένη προσέγγιση της αναπηρίας από την μάλλον φοβική στην πλειοψηφία της ελληνική κοινωνία .

Ο στόχος ήταν κάτι παραπάνω από ουσιώδης, δυστυχώς όμως αυτοί που τον διατύπωσαν είχαν κατά νου μόνο το επικοινωνιακό και διόλου το κοινωνικό αποτέλεσμα. Με μιά κουβέντα, αυτό που συγκρούστηκε όλα τα χρόνια διεξαγωγής του φεστιβάλ (2007 – 2008 – 2009)  ήταν από την μία η ουσία και από την άλλη η επικοινωνία, από την μία η έμπνευση και η δημιουργικότητα και από την άλλη ο πατερναλισμός και η εκμετάλλευση. Σε απλά ελληνικά, οι τότε κυβερνώντες άγχονταν να εκμεταλλευτούν με κάθε τρόπο το φεστιβάλ προς επικοινωνιακό όφελός τους, ενώ οι συντελεστές, οι δημιουργοί και οι άνθρωποι με αναπηρία μάχονταν να το αξιοποιήσουν προς όφελος της κοινωνίας.

Τα παραδείγματα που αναδεικνύουν την διαρκή μάχη της τριετίας είναι πολλά, με γεύσεις είτε πικρές σκέτες είτε πικροχιουμοριστικές. Οι άνθρωποι της διοργανώτριας γενικής γραμματείας ενημέρωσης/επικοινωνίας ήταν απόντες καθ’ όλη την διάρκεια της χρονιάς, πλην ενός δεκαλέπτου κατά την διάρκεια των τελετών έναρξης/λήξης . Εμφανίζονταν με τα κινητά στο χέρι, γεμάτοι άγχος στα όρια του πανικού προσπαθούσαν να βεβαιωθούν για την ακριβή ώρα άφιξης του κάθε επισήμου, απομάκρυναν τους άναυδους εργαζόμενους για το φεστιβάλ άρον άρον, λάμβαναν θέσεις για να υποδεχτούν τους υψηλούς προσκεκλημένους, τους υποδέχονταν κατόπιν με χίλιες περιποιήσεις ως καλοί οικοδεσπότες και έπειτα … καπνός! Για να ξαναεμφανιστούν την επόμενη χρονιά την ίδια ακριβώς μέρα και ώρα.

Στο ενδιάμεσο; Μοναδικό μέλημα της ΓΓΕ – ΓΓΕ ήταν η αναγραφή της σε όλα τα έντυπα του φεστιβάλ ως διοργανώτριας. Αλλά και οι λόγοι/λιβανιστήρια προς την εξουσία σε καθεμιά από τις εκδηλώσεις που συμπεριλάμβαναν προβολές ντοκιμαντέρ από το EMOTION PICTURES. Όλα για το φαίνεσθαι …

Προς τρανή απόδειξη των όσων λέω, μόλις προχθές ο πρώην υπουργός επικρατείας, εμφανίστηκε στα ΜΜΕ προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί την φετινή συρρίκνωση του θεσμού. Ο υπουργός που έφερε την πολιτική ευθύνη για όσα τραγελαφικά όρισα προηγουμένως “ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ, ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΟΔΟ” που συνιστά το διαλεκτικό αντίθετο της εκμετάλλευσης. Και επί τη ευκαιρία, να διαμηνύσουμε από δω στον πρώην υπουργό ότι τα θέματα αναπηρίας και ο χώρος των ανθρώπων με αναπηρία δεν είναι εύκολα θέματα και εύκολος χώρος προς εκμετάλλευση. Ακόμα και οι κάποιοι επιτήδειοι που κερδοσκόπησαν από την υπόθεση του PRISMA + θέλω να πιστεύω ότι σύντομα θα κληθούν για να λογοδοτήσουν .

Σε ότι δε αφορά τις εκδηλώσεις “προβολής και επικοινωνίας” που η ΓΓΕ – ΓΓΕ διοργάνωνε κατά κανόνα σε φιλικούς της τότε εξουσίας δήμους; Μιά παρέλαση φιλάνθρωπων κυρίων και κυριών, με θεσμικό μανδύα ενδεδυμένων, φλυαρούντων για ευγενείς προθέσεις που ουδέποτε θα πραγματοποιούνταν. Η απολαυστικότερη όλων έγινε στην συμπρωτεύουσα. Όταν παριστάμενη με απώλεια ακοής απαίτησε ευγενικά να υπάρξει αργότερος ρυθμός στις ομιλίες ώστε η διερμηνέας ΕΝΓ να μπορεί να διερμηνεύσει σωστά, φοβούμενοι οι διοργανωτές ότι η επικοινωνιακή γιορτή απειλείται , σχεδόν την απέβαλλαν από την αίθουσα!

Στον αντίποδα των παραπάνω μιά μικρή ομάδα ανθρώπων προσπαθούσε επί τρία χρόνια να αναδείξει την ουσία. Ο καθένας όπως και όσο μπορούσε. Η καλλιτεχνική διευθύντρια καταβάλλοντας “από την τσέπη της” αξιοσέβαστα ποσά για να καλύπτει ουσιαστικές ανάγκες του φεστιβάλ που χρόνο με τον χρόνο μεγάλωναν, μιάς και τo budget  της διοργανώτριας έθετε σε προτεραιότητα το επικοινωνιακό μέρος (κέτεριγκ και φανταχτερές προσκλήσεις ,ακαλαίσθητα βραβεία και όλα αυτά σημειωτέον υπερκοστολογημένα). Τα μέλη της ανά έτος κριτικής επιτροπής, μελετώντας ώρες ατελείωτες το προερχόμενο απ’ όλο τον κόσμο πλούσιο υλικό και αξιολογώντας θαυμάσιες δημιουργίες σημαντικότατων καλλιτεχνών. Οι δημιουργοί, τέλος, η κυρίαρχη πρώτη ύλη – κυρίαρχος λόγος ύπαρξης του θεσμού, προσφέροντας το είναι της δημιουργικότητάς τους, ασκούμενοι σε δύσκολες διεισδυτικές ματιές στην κοινωνική συνθήκη της αναπηρίας. Υπήρξαν και άλλοι ακόμα που στήριξαν αυτά τα χρόνια την μάχη της ουσίας έναντι της επικοινωνίας, του πολιτισμού έναντι της εκμετάλλευσης και της προπαγάνδας.

Νιώθω την ανάγκη μιάς ιδιαίτερης μνείας στον φίλο δημοσιογράφο Αντώνη Σκορδίλη, που επιμελήθηκε πέρυσι και συντόνισε αφιέρωμα με θέμα τον αυτισμό αμέσως μετά την προβολή αντίστοιχων ντοκιμαντέρ.

Το υλικό που παρήχθη από τις τοποθετήσεις των εκλεκτών ομιλητών, είχε και έχει τις προδιαγραφές να αποτελέσει εκπαιδευτικό υλικό για τα σχολεία της χώρας μας. Αυτή άλλωστε ήταν και η εν δυνάμει ουσία του αφιερώματος, που δυστυχώς δεν προχώρησε. Ο φίλος Σκορδίλης, σημειωτέον, επιμένοντας στην ουσία και αρνούμενος την επέλαση των απαίδευτων (δικές του οι λέξεις) εξωθήθηκε σε αποχώρηση από τα ελληνικά ΜΜΕ πρόσφατα.

Σημείο των καιρών;;

Δεν θέλω να το δεχτώ, αρνούμαι να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι η προοδευτική οπτική απέναντι στα θέματα αναπηρίας και το ζητούμενο της δικαιωματικής προσέγγισης των ανθρώπων με αναπηρία έχουν εκπνεύσει σε τούτη δω την χώρα. Αντίθετα, θέλω να πιστεύω ότι η μάχη ουσίας και επικοινωνίας που την εναρκτήρια τριετία του φεστιβάλ δόθηκε με την ισορροπία να γέρνει υπέρ της δεύτερης συντριπτικά, μπορεί και πρέπει να δοθεί πλέον με καλύτερους όρους. Δεν είμαι αιθεροβάμονας, γνωρίζω ότι η επικοινωνία ενδιαφέρει και θα ενδιαφέρει την εξουσία , την κάθε εξουσία. Γνωρίζω όμως επίσης, ότι αυτό που διαχωρίζει στους καιρούς μας την προοδευτική από την αντιδραστική εξουσία, είναι ότι η πρώτη αναζητά φόρμες επικοινωνίας που εμπεριέχουν και αναδεικνύουν την ουσία, ενώ η δεύτερη θεωρεί την ουσία διαλεκτικό αντίθετο της επικοινωνίας. Και σε ότι αφορά το συγκεκριμένο φεστιβάλ, η ουσία είναι μπόλικη, είναι καινοτόμος, είναι διαλεχτή.

Προσδοκώντας  ότι οι νυν κυβερνώντες δεν αρνούνται την ουσία αλλά αντιθέτως την διεκδικούν και αποζητούν, σε ότι αφορά το EMOTION PICTURES οι δρόμοι προς αυτήν είναι συγκεκριμένοι. Προκύπτουν ως αυτονόητο σχεδόν συμπέρασμα της τριετούς πορείας του φεστιβάλ όπου η εξάρτηση και η επικοινωνιακή εκμετάλλευση είχαν τον πρώτο λόγο.

Εντελώς περιεκτικά :

Πρώτος δρόμος είναι η θεσμοποίηση του φεστιβάλ. Το EMOTION PICTURES  πρέπει να γίνει επίσημη διοργάνωση του υπουργείου πολιτισμού.

Δεύτερος δρόμος είναι η ισχύς και σε ότι αφορά το φεστιβάλ της απαράβατης για το διεθνές και ελληνικό αναπηρικό κίνημα αρχής ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ. Τούτο σημαίνει ότι , σε ότι αφορά το επικοινωνιακό κομμάτι του EMOTION PICTURES – δηλαδή την μεγαλύτερη δυνατή διάχυση στην ελληνική κοινωνία των προοδευτικών σημαινόντων του – λόγο στον σχεδιασμό πρέπει να έχουν και οι υπηρετούντες διαχρονικά την κοινωνική και επικοινωνιακή ατζέντα της αναπηρίας και επ’ ουδενί οι υπηρετούντες επικοινωνιακά την (όποια) εξουσία.

Τρίτος δρόμος είναι η αξιοποίηση του πλούσιου υλικού που έχει μεσ’ την τριετία δημιουργηθεί, η σοβαρή και μελετημένη διάχυσή του στο ελληνικό σχολείο, πανεπιστήμιο, στην ελληνική οικογένεια, στην ελληνική κοινωνία. Κάποια πράγματα έχουν γίνει και μεσ’ την περίοδο 2007 – 2010 , πλέον όμως πρέπει να υπάρξει στρατηγική και σχέδιο ώστε να εξασφαλίζονται οι αρχές της αξιολόγησης, της αξιοπιστίας , της συνέχειας. Το πλούσιο υλικό του EMOTION PICTURES μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την κινητήρια πρώτη ύλη για την επανέναρξη του φεστιβάλ με όρους πλέον ουσίας.

Πριν από 4 χρόνια τοποθετήθηκα απαιτώντας την δημιουργία θεσμού που θα λειτουργούσε ως αντίποδας στην κυρίαρχη άποψη αναφορικά με την ορθή απεικόνιση της συνθήκης της αναπηρίας.

Σήμερα επιζητώ την συνέχιση του θεσμού με όρους ισοτιμίας και αξιοπρέπειας .

Ο συνδυασμός των τριών δρόμων που περιεκτικά περιέγραψα είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι η πολιτική επιλογή για το μέλλον του φεστιβάλ – που σήμερα είναι αιωρούμενο ανάμεσα στο χθες και το αύριο – θα είναι προοδευτική. Ο λόγος πλέον στον αρμόδιο υπουργό πολιτισμού.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΛΛΑΣ

Σκηνοθέτης – πολίτης με αναπηρία

Το κείμενο συνυπογράφουν οι καλλιτέχνες με αναπηρία:

Άρης Ταστάνης – Ποιητής

Αντρέας Κουζέλης – Συγγραφέας- Κοινωνιολόγος

Γιωργος Χρηστάκης Χορογράφος – Χορευτής (ΔΑ.ΓΙ.ΠΟ.ΛΗ.)

Ειρήνη Ζαχαρά – Χορεύτρια (ΔΑ.ΓΙ.ΠΟ.ΛΗ.)

Χρήστος  Κυπριώτης – Χορευτής (ΔΑ.ΓΙ.ΠΟ.ΛΗ.)

Νελλη Καρρά –καλλιτεχνική διευθύντρια θεάτρου κωφών Ελλάδος

Βασίλης Κόσκορης – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Απόστολος Γιαννόπουλος – Ηθοποιός (Θέατρο Κωφών Ελλάδος)

Ευανθία Πλαχούρα – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Βικη Πανταζη  – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Μαρια Τουλούμη  – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Σταύρος Λένα – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Ηλίας Καραμιχάλης – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Νίκος Αξιώτης  Σκηνοθέτης – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Νικήτας Αναστόπουλος Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Πωλίνα Παπανικολάου Δικηγόρος / Τραγουδίστρια του Μουσικού Συγκροτήματος του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών «Οι Ουρανοκατέβατοι


Καταργείται – και εάν ναι γιατί – το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Εmotion Pictures;

Τις τελευταίες εβδομάδες , στο site του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Emotion Pictures που έχει ως θέμα την αναπηρία έχουν πάψει να αναγράφονται τα πλήρη στοιχεία για την φετινή διοργάνωση (13 – 15 Σεπτεμβρίου , μουσείο Μπενάκη) και να απευθύνεται η τυπική πρόσκληση συμμετοχής στο κοινό. Εκατοντάδες φίλοι του φεστιβάλ αναρωτιούνται και ρωτούν “τι συμβαίνει;”.

Μόνη αρμόδια να απαντήσει δημόσια είναι η καλλιτεχνική διευθύντρια Μαίρη Παπαλιού, σε αυτήν πρακτικά απευθύνεται το ερώτημα. Από την πλευρά μας, θεωρούμε βέβαιον ότι είτε το φεστιβάλ έχει μεταφερθεί σε κάποια ύστερη ημερομηνία είτε έχει οριστικά αναβληθεί/καταργηθεί. Δεδομένου ότι αποτελεί έναν θεσμό που έχει αγγίξει χιλιάδες ανθρώπους εντός και εκτός ελληνικών συνόρων, κρίνουμε ότι η ξεκάθαρη απάντηση στο τι συμβαίνει (αν βέβαια κάτι κακό συμβαίνει) το ταχύτερο δυνατόν, είναι πράξη στοιχειώδους σεβασμού έναντι όσων αγάπησαν, αγκάλιασαν και πίστεψαν το Emotion Pictures.

Tα ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία που έχουμε συλλέξει την τριετία 2007 – 2010 για το πρώτο επίσημο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ με θέμα την αναπηρία που διοργανώθηκε στην χώρα μας, πείθουν ότι η εμβέλειά του αν μη τι άλλο ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη. Ο αριθμός επισκεπτών στις τρεις διοργανώσεις άγγιξε τα 12.000 άτομα, ενώ κατατέθηκαν περίπου 1000 ταινίες με θέματα αναπηρίας από Έλληνες και ξένους δημιουργούς 120 εκ των οποίων παρουσιάστηκαν στο διαγωνιστικό μέρος. Σημαντικά πρόσωπα συμμετείχαν στην κριτική επιτροπή (από τους Έλληνες μετέχοντες ξεχωρίζει το όνομα του Θόδωρου Αγγελόπουλου), παράλληλα δε με την προβολή των ντοκιμαντέρ κάμποσες ειδικές θεματικές (για τον αυτισμό, την ειρήνη και την οικολογία) πρόσφεραν επιπρόσθετα κίνητρα για σοβαρή συζήτηση και προβληματισμούς εντός αλλά και εκτός ελληνικών τειχών.

Οι δράσεις και η εμβέλεια του φεστιβάλ στο ελάχιστο δεν εξαντλήθηκαν στο ανά έτος τριήμερο της επίσημης διοργάνωσής του. Η μεγαλύτερη και βαθύτερη πιθανώς δουλειά έγινε τις λοιπές 362 μέρες του χρόνου και για όλη την τριετία ύπαρξης του Emotion Pictures. Aρκεί επ’ αυτού να αναφερθεί ότι πλήρες εκπαιδευτικό πακέτο με βραβευμένα ντοκιμαντέρ του φεστιβάλ έχει σταλεί με χορηγία Ιδρύματος Νιάρχου σε 3000 σχολεία της Ελλάδας και του εξωτερικού!

Το πακέτο στα σχολεία δεν είναι η μόνη μεγάλη προσφορά αλλά και συνάμα παρακαταθήκη του Emotion Pictures. Επιλεγμένα ντοκιμαντέρ Ελλήνων και ξένων δημιουργών έχουν προβληθεί από άκρου εις άκρον της Ελλάδας με την συνεργασία κατά κανόνα φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ενδεικτικά έχουν γίνει προβολές σε Καστοριά, Καρδίτσα, Χανιά, Ζάκυνθο, Κιλκίς, Ιεράπετρα, Καλαμάτα, Λήμνο, Φιλιατρά, Πάτρα, Σάμο, Κόρινθο, Σέρρες, Αγρίνιο και σχεδόν σε όλους τους μεγάλους δήμους του Αττικού λεκανοπεδίου. Επίσης, το φεστιβάλ έχει αναπτύξει συνεργασίες με τα πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης και Θεσσαλίας και το ΤΕΙ Κρήτης , ενώ επιλεγμένα ντοκιμαντέρ έχουν χρησιμοποιηθεί ως εκπαιδευτικό υλικό των φοιτητών των παιδαγωγικών τμημάτων πανεπιστημίων Κρήτης και Αιγαίου.

Δεν προχωρούμε περαιτέρω με τα πειστήρια της εμβέλειας των δράσεων του Emotion Pictures, επανερχόμαστε στην ανάγκη δημόσιας αποσαφήνισης του τι πρόκειται να γίνει αναφορικά με το μέλλον του. Σημειωτέον ότι όσα παραπάνω παραθέσαμε και κάμποσα άλλα σχετικά με το φεστιβάλ, δημιουργήθηκαν με εξαιρετικά χαμηλό κόστος της τάξης των μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για το σύνολο της τριετίας. Αυτού δεδομένου, πιθανή κατάργηση του Emotion Pictures ως απόφαση μοιάζει ακόμα περισσότερο περίεργη στα όρια του σκανδαλώδους. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η εξαφάνιση από το site του φεστιβάλ των ημερομηνιών φετινής διοργάνωσης είναι απλώς μια ατυχής παράλειψη των διοργανωτών, είτε – στην ακόμα καλύτερη περίπτωση – παραπέμπει σε μια μικρή αναβολή ώστε το Emotion Pictures να αγκαλιαστεί και στηριχτεί ακόμα περισσότερο από τους νυν κυβερνώντες σε σχέση με τους συντηρητικότερους προκατόχους τους.

Θέλουμε μεν να ελπίζουμε στην αισιόδοξη εκδοχή των πραγμάτων, όμως δεν πολυπιστεύουμε σ’ αυτήν. Παραφράζοντας λοιπόν το αρχικό μας ερώτημα καταλήγουμε να ρωτάμε ξεκάθαρα αξιώνοντας εξίσου ξεκάθαρη απάντηση : Καταργείται από φέτος – και εάν ναι γιατί; – το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Emotion Pictures ;


Δεν πληρώνω…….. μέρος 2ο «Η αποκατάσταση της «αλήθειας»»

Στις 23 Αυγούστου 2010 εκδόθηκε σχετική ανακοίνωση του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων αναφορικά με την μη απαλλαγή από την καταβολή των διοδίων των Αναπηρικών Αυτοκινήτων και την δημοσιοποίηση στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και το Διαδίκτυο των σχετικών καταγγελιών.

Η Ανακοίνωση του Υπουργείου διαλαμβάνει ρητά τα εξής:

«…1. Υπενθυμίζουμε ότι δεν υπάρχει θεσμοθετημένη απαλλαγή των τελών διοδίων για τα αναπηρικά αυτοκίνητα, γιατί δυστυχώς, οι Συμβάσεις Παραχώρησης που υπέγραψε και κύρωσε με νόμο στη Βουλή το 2007 η κυβέρνηση της ΝΔ, δεν το προέβλεπαν.

2 Παρόλα αυτά, οι εταιρίες Έργων Παραχώρησης ανταποκρίθηκαν στο αίτημα της Κυβέρνησης και επιτρέπουν την ελεύθερη διέλευση των ατόμων με αναπηρία, κατά κανόνα από όλους τους σταθμούς διοδίων ευθύνης τους.

3. Δυστυχώς, παρουσιάστηκαν πρόσφατα, μεμονωμένα περιστατικά στο τμήμα του αυτοκινητόδρομου της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας, από παρανόηση της παραπάνω δέσμευσης και απαιτήθηκε η καταβολή τελών διοδίων σε ορισμένα οχήματα. Μετά από σχετική επισήμανση δεν θα επαναληφθούν παρόμοια φαινόμενα.

4. Παράλληλα, το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων θα προωθήσει ρύθμιση και για την οριστική επίλυση του προβλήματος…»

Ωστόσο τίθενται τα ακόλουθα εύλογα ερωτήματα:

Γιατί η Ανακοίνωση κάνει λόγο για «μη θεσμοθετημένη» νομοθετικά απαλλαγή των Αναπηρικών Αυτοκινήτων από τα τέλη διοδίων, εφόσον στις 17 Μαρτίου 2008 δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ΦΕΚ Β’464 Η Κοινή Υπουργική Απόφαση των καθ’ ύλη αρμόδιων Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων Δ16γ/114/13/127/Γ (2) που τροποποίησε την  υπ’ αριθμ.  Δ16γ/272/12/239/Γ΄/15.5.2007, και η οποία προέβλεπε και προβλέπει, εφόσον δεν έχει τροποποιηθεί με άλλη νομοθετική διάταξη ανώτερης ή ίσης τυπικής ισχύος την ατελή διέλευση των Αναπηρικών Αυτοκινήτων επεκτείνοντας την πέραν της κατηγορίας των Αναπήρων Πολέμου (Ν.1647/1986) αδιακρίτως σε όλα τα επιβατικά αυτοκίνητα ιδιωτικής χρήσης που ανήκουν κατά πλήρη κυριότητα σε άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ) και χρησιμοποιούνται αποκλειστικά και μόνο από αυτά;

Για ποιους λόγους επίσημα δίνεται έμφαση στην μη συμπερίληψη στο Νομοθετικό Κείμενο της κύρωσης των Συμβάσεων Παραχώρησης με τις Εταιρίες Μελέτης, Κατασκευής, Χρηματοδότησης, Λειτουργίας, Συντήρησης και Εκμετάλλευσης των Οδικών Δικτύων, εφόσον η Κοινή Υπουργική Απόφαση του 2008 έπεται  χρονικά της υπογραφής και κύρωσης αυτών;

Ποιος ο λόγος διακήρυξης της εισαγωγής Νέου Νόμου για το ζήτημα, εφόσον αυτό λύνεται οριστικά από την ίδια Κοινή Υπουργική Απόφαση;

Αν η διαβίωση όλων των Ανθρώπων με Αναπηρία ήταν ισότιμη….. δεν θα υπήρχε κανένας λόγος διεκδίκησης «Ειδικών Προνομίων»

Αναρωτηθείτε για τα βαθύτερα αίτια της «ανεπαρκούς ισοτιμίας μας»…

Αντί των επιφανειακών υποσχέσεων «πολιτικής επικαιρότητας»…. Αξιώνουμε Σεβασμό


Δεν πληρώνω……..

Οι ιδιωτικές εταιρείες εκμετάλλευσης αυτοκινητοδρόμων ΝΕΑ ΟΔΟΣ ΑΕ και ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΙΓΑΙΟΥ έχουν πραξικοπηματικά καταργήσει το μέτρο της δωρεάν διέλευσης από τα διόδια των επιβατικών αναπηρικών αυτοκινήτων. Οι υπάλληλοι των διοδίων είναι “δασκαλεμένοι”  να αρνούνται την εγκυρότητα της κάρτας αναπηρίας και προκαλούν με δήθεν επιχειρήματα τύπου “στην αττική οδό περνάς δωρεάν;” ή “αν μπορείς άνοιξε την μπάρα και πέρνα ”.Η  έλλειψη κοινωνικής συνείδησης από την πλευρά των ιδιωτικών εταιριών εκμετάλλευσης και η αδιαφορία της κυβέρνησης δεν αφήνουν περιθώρια

Ανυπακοή για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ανθρώπων με αναπηρία.

.


ΟΤΑΝ ΕΠΕΛΑΥΝΟΥΝ ΟΙ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΙ, ΜΟΝΗ – ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΕΣΤΩ – ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

Για τα θέματα ειδικής αγωγής/εκπαίδευσης δημοσιογραφώ περισσότερα από δέκα χρόνια. Αν μη τι άλλο γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα απ’ τον συγκεκριμένο χώρο, έχω έρθει σε επαφή ή έχω συνεργαστεί με τους περισσότερους ανθρώπους που ασκούν υπεύθυνους ρόλους.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν την έκπληξή μου όταν το Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου πληροφορήθηκα τηλεφωνικώς από φίλους εκπαιδευτικούς στην ειδική αγωγή/εκπαίδευση, ότι η Ελευθεροτυπία φιλοξενεί στην έντυπη έκδοσή της σχετικό πολυσέλιδο αφιέρωμα. Παίρνοντας στα χέρια μου την εφημερίδα μερικά λεπτά αργότερα, η έκπληξή μου διπλασιάστηκε όταν διαπίστωσα ότι το αφιέρωμα στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν συνεχείς επαναλήψεις χιλιογραμμένων και χιλιοειπωμένων στοιχείων, αν όχι μιά επιμελημένη συρραφή από προηγούμενα δημοσιεύματα στην έντυπη και – κύρια – ηλεκτρονική έκδοση της Ελευθεροτυπίας.

Ο τριπλασιασμός της έκπληξης μου , όμω, είχε να κάνει με μιά τόσο κραυγαλέα λεπτομέρεια πρόχειρης δημοσιογραφίας περιεχόμενη στο δημοσίευμα που θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμα και “πονηρές” ερμηνείες περί παραπλανητικής δημοσιογραφίας. Ο διευθυντής της διεύθυνσης ειδικής αγωγής του υπουργείου παιδείας παρουσιαζόταν ως ένας απλός δάσκαλος που κρίνει τις ασκούμενες πολιτικές ειδικής αγωγής, χωρίς να αναφέρεται ο διευθυντικός/πολιτικός του ρόλος. Προφανώς, οι κρίσεις του υπεύθυνου για την προώθηση της σημερινής πολιτικής του υπουργείου παιδείας κατακεραύνωναν τις πολιτικές της προηγούμενης κυβέρνησης, πλην όμως ο αδαής περί θεμάτων και προσώπων ειδικής αγωγής αναγνώστης “ενημερωνόταν” – υποτίθεται – για τις θέσεις ενός απλού και αντικειμενικού δασκάλου, από τους χιλιάδες που “πονούν” αποκλειστικά και μόνο για το μέλλον των παιδιών με αναπηρία και/ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Οσοι παρακολουθούν την σελίδα ΕΠΙ ΙΣΟΙΣ ΟΡΟΙΣ, προφανώς αντιλαμβάνονται ότι παρά τα όποια λάθη και παραλείψεις της, αυτού του είδους και ποιότητας “ενημέρωση” δεν “παράγει”. Προφανώς, τούτο έχει να κάνει σε σημαντικό βαθμό και με τον υψηλό επαγγελματισμό που διακρίνει τους υπευθύνους της ηλεκτρονικής έκδοσης της Ελευθεροτυπίας, οι οποίοι από την πρώτη στιγμή ύπαρξης της σελίδας (Νοέμβριος 2009) επένδυσαν με πεποίθηση στην αξιοπιστία και εγκυρότητα της ενημέρωσης και αυτούς που διαθέτουν στοιχειώδη εχέγγυα να την διασφαλίσουν. Η επαγγελματική επάρκεια – δυστυχώς – μοιάζει πλέον να απουσιάζει παντελώς από τους υπευθύνους του έντυπου φύλλου, πιθανώς λόγω του κλίματος ανασφάλειας που είναι έκδηλο στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία ή για όποιον άλλο λόγο αδυνατώ να κατανοήσω. Ομως, το “μαγαζί” είναι ενιαίο, ως τέτοιο απευθύνεται στους αναγνώστες και διεκδικεί την μεγαλύτερη δυνατή εμβέλεια και επιρροή. Συνεπώς, είναι μονόδρομος πλέον για μένα, πέραν της αυτονόητης παύσης κάθε συνεργασίας με την έντυπη Ελευθεροτυπία να διακόψω με λύπη μου και την συνεργασία με την καθ΄όλα αξιόλογη και αξιοπρεπή ηλεκτρονική. Είναι αδύνατο να συνεχίσω να αρθρογραφώ στην ηλεκτρονική έκδοση μιάς εφημερίδας, όταν τα σημαίνοντα και οι κατευθύνσεις της δημοσιογραφίας μου υπονομεύονται από την πολιτική επί των ιδίων θεμάτων της έντυπης έκδοσης. Ζήτημα αξιοπρέπειας.

Εχω αιτηθεί με ηλεκτρονικό μου μήνυμα στον έχοντα την ευθύνη της ηλεκτρονικής Ελευθεροτυπίας , όπως η στήλη ΕΠΙ ΙΣΟΙΣ ΟΡΟΙΣ την οποία αποκλειστικά επιμελούμαι, διακοπεί οριστικά από τις 15 Σεπτεμβρίου. Την συγκεκριμένη ημερομηνία λοιπόν θα κλείσει οριστικά η αυλαία της ηλεκτρονικής σελίδας που μέσα στο τελευταίο δεκάμηνο έχει φιλοξενήσει 400 και πλέον δημοσιεύματα σχετικά με την υποστήριξη των δικαιωμάτων των ανθρώπων με αναπηρία. Οι δεσμοί και οι φιλίες τόσων χρόνων, προφανώς όχι απλώς δεν χάνονται αλλά – αντίθετα – μέσα από τις δύσκολες των καιρών συγκυρίες δυναμώνουν. Οι αγώνες για την εδραίωση στην κοινωνική ατζέντα των θεμάτων αναπηρίας με όρους ισοτιμίας, είναι μπροστά όχι πίσω μας.

Ενημερώνω τους φίλους για την παραίτησή μου όχι από … μεγαλομανία, αλλά επί της ουσίας γιατί θέλω να ξέρουν τους λόγους της. Δεν παραιτούμαι επειδή το επιθυμώ αλλά επειδή με εξώθησαν. Επειδή κατά την ταπεινή προσωπική μου άποψη, η έλλειψη σεβασμού απέναντι στην όποια τριβή και ενασχόλησή μου από πλευράς της εφημερίδας Ελευθεροτυπία που αποδεικνύεται από την αγνόησή μου στην δημιουργία αφιερώματος/φακέλου για την ειδική αγωγή , μεταφράζεται σε έλλειψη σεβασμού απέναντι σε αυτά καθεαυτά τα θέματα αναπηρίας. Γιά την κατοχύρωση αυτού του σεβασμού με τις όποιες μικρές μου δυνάμεις επί χρόνια αγωνίστηκα. Τώρα που πλέον ο σεβασμός στην εμπειρία και την γνώση αποτελεί παρελθόν και το νεόκοπο είδος δημοσιογράφου που αρθρογραφεί “επί παντός επιστητού” προς μείωσιν του δημοσιογραφικού κόστους εργασίας και ευρύτερα της δημοσιογραφικής τιμής επελαύνει και στα “δύσκολα” θέματα αναπηρίας και ευρύτερα κοινωνικών δικαιωμάτων, η αποχώρηση είναι η μοναδική αξιοπρεπής λύση.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ, 5 Σεπτεμβρίου 2010