Monthly Archives: Ιανουαρίου 2014

«Από το Στόουκ Μάντεβιλ στο Σότσι» Ένας αγώνας δρόμου της μνήμης απέναντι στην λήθη…

Image

Το 1944, ο νευροχειρουργός Δρ. Λούντβιχ Γκούτμαν  δημιούργησε κέντρο αποκατάστασης αναπήρων πολέμου  στο νοσοκομείο Στόουκ Μάντεβιλ της Αγγλίας.  Παρατήρησε πως  η χρήση των αθλητικών δραστηριοτήτων  «λειτουργεί» ως  μέσο αποκατάστασης των  στρατιωτών  με αναπηρία. Μέσα από την αθλητική ενασχόληση των  παραπληγικών και ακρωτηριασμένων στρατιωτών γεννήθηκε η ιδέα της ολιστικής αποκατάστασης  των αναπήρων διεθνώς.

Η ωρίμανση του δικαιώματος αλλά και της  αναγκαιότητας για ολιστική αποκατάσταση που συνιστά απαραίτητη συνθήκη για την διεκδίκηση ισότιμης κοινωνικής ένταξης, δεν προέκυψε διόλου τυχαία. Ήταν το αποτέλεσμα του ευρύτερου διεθνούς κλίματος ειρηνικής προσέγγισης των λαών  που επικράτησε μετά την φρίκη και την βαρβαρότητα του 2ου παγκόσμιου πολέμου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν η ιδέα της δημιουργίας παραολυμπιακού κινήματος  γιγαντώθηκε και οι παραολυμπιακοί αθλητές αποτέλεσαν  παράδειγμα αποκατάστασης αλλά λειτούργησαν και ως ουσιαστικοί πρεσβευτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι πρώτοι Παράλληλοι Ολυμπιακοί Αγώνες για αθλητές με αναπηρία οργανώθηκαν το 1960 στην Ρώμη, ύστερα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην ίδια πόλη και θεωρούνται ως οι πρώτοι επίσημοι Παραολυμπιακοί Αγώνες.

Από τους ολυμπιακούς/παραολυμπιακους της Ρώμης μέχρι σήμερα 3 διοργανώτριες  πόλεις δεν φιλοξένησαν τους Παραολυμπιακούς αγώνες. Η πόλη του Μεξικού(1968)  η οποία δήλωσε αδυναμία διεξαγωγής λόγο έλλειψης υποδομής και έτσι διοργανώθηκαν στο Τορόντο του Καναδά, η Μόσχα(1980) η οποία αρνήθηκε την ανάληψη των Παραολυμπιακών αγώνων με το σκεπτικό ότι η Σοβιετική Ένωση δεν έχει αναπήρους λόγο της προηγμένης ιατρικής  περίθαλψης του κράτους  και  έτσι διεξήχθησαν στο Άρνεμ της Ολλανδίας και τέλος το Λος Άντζελες (1984) όπου οι Παραολυμπιακοί φιλοξενήθηκαν/μοιράστηκαν  μεταξύ Νέας Υόρκης και Στόουκ Μάντεβιλ λόγο απροθυμίας(sic) της οργανώτριας πόλης να διεξάγει τους αγώνες των αναπήρων. Από τότε μέχρι σήμερα πολλά έχουν αλλάξει και οι Παραολυμπιακοί αγώνες δεν έχουν να ζηλέψουν σε αίγλη και ρεκόρ τους Ολυμπιακούς. Η διοργανώτρια  πόλη υποχρεούται να αναλάβει και τις δυο μεγάλες διοργανώσεις δίχως επιλογή απαξίωσης των παράλληλων ολυμπιακών αθλητών.

Οι  Χειμερινοί Ολυμπιακοί και Παραολυμπιακοί του 2014 θα διεξαχθούν στην ρωσική πόλη Σότσι η οποία θα «φιλοξενήσει»  4.400 αθλητές/τριες με ή χωρίς αναπηρία από 90 χώρες του κόσμου.

Η διοργάνωση των χειμερινών ολυμπιακών/παραολυμπιακών στην  Ρωσία συμπίπτουν χρονικά  με την διεξαγωγή  «ιερού πόλεμου» της Ρώσικης κυβέρνησης  κατά της LGBTIQ κοινότητας. Με  νομοσχέδιο που ποινικοποιεί την ομόφυλη περηφάνια και την  ρωσική κυβέρνηση να  την βαφτίζει ως «ομοφυλοφιλική προπαγάνδα». Οι «προοδευτικές» και πρωτοφανείς διατάξεις καθιστούν κακούργημα που επισύρει ποινές έως και τριών ετών φυλάκισης  για κάθε πράξη «προπαγάνδας υπέρ μη παραδοσιακών σεξουαλικών σχέσεων». Προβλέπεται ακόμη πρόστιμο για όσα φυσικά πρόσωπα, επιχειρήσεις και  μέσα ενημέρωσης  προπαγανδίζουν υπέρ της ομοφυλοφιλίας. Μέσα στο κυνηγητό μαγισσών προστέθηκαν και οι ακροδεξιές οργανώσεις οι οποίες προθυμοποιήθηκαν να «καθαρίσουν» την χώρα από τα «μιάσματα»  τα οποία  ο πρόεδρος Πούτιν θεωρεί πως διαπράττουν «εγκλήματα που προσβάλουν το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών».

Οι φρικτές συνέπειες για τα ομοερωτικά άτομα αποτυπώνονται τέλος και στις προκαταλήψεις της κοινής γνώμης που θεωρεί πως οι ΛΟΑΤ δεν πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα με τους/τις άλλους/άλλες.

Η  Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή(I.P.C) και οι Παραολυμπιακοί αθλητές/τριες  όμως  οφείλουν να πάρουν ανοιχτά θέση για τις παραβιάσεις  των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ και να μην λησμονούν  πως στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της ναζιστικής Γερμανίας οδηγήθηκαν χιλιάδες ανάπηροι,ομοφιλόφιλοι,Ρομά και άλλοι για παρόμοιους λόγους.

Η αποδοχή της ανθρώπινης ποικιλομορφίας  δεν μπορεί να εκλαμβάνεται μονοδιάστατα. Όπως ακριβώς οι άνθρωποι με αναπηρία διεκδικούν τα αυτονόητα  για αιώνες οφείλουν να σταθούν επί της ουσίας αλληλέγγυοι σε  όλους εκείνους και εκείνες που πέφτουν θύματα ρατσισμού και διάκρισης.

Η προάσπιση των  ιδεωδών που γέννησαν στο Στόουκ Μάντεβιλ το 1944 το παραολυμπιακό κίνημα διέπεται από την αλληλεγγύη των ΛΟΑΤ σήμερα.

Α.Ρ.

«Η αρετή  στηριζόμενη στην αμοιβαιότητα αποτελούν το ικανότατο αντίδοτο απέναντι στην οποιαδήποτε εξουσιαστική επιβουλή. Είναι η μόνη εγγύηση για μια γνήσια απολαυστική ζωή»

«Αλληλοβοήθεια ,ένας παράγοντας της εξέλιξης»

Πιότρ Κροπότκιν(1842-1921)


«Καθυστερημένες αντιλήψεις της κυρίαρχης άποψης»

Αθήνα 13/01/2014

«Σαν αρχίζει το πρόσωπο του τέρατος να μη μας τρομάζει, πάει να πει πως αρχίζουμε να του μοιάζουμε”

 (Μάνος Χατζιδάκις)

Ο γνωστός δημοσιογράφος Γιάννης Πρετεντέρης με άρθρο του στο «Κυριακάτικο Βήμα» επιχειρώντας να εξηγήσει ποιοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, γράφει: «Ανεξαρτήτως προθέσεων ή διακηρύξεων, ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται και εκπροσωπεί έναν κόσμο ταλαιπωρημένο, στερημένο, κακομαθημένο, θυμωμένο ή καθυστερημένο (Πείτε το όπως θέλετε…), του οποίου τελευταία σκασίλα είναι ποιος προεδρεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Ο τηλεδημοσιογράφος/ αρθρογράφος  συνδέει  την αναπηρία με την ανικανότητα/αδυναμία και την βαφτίζει ξεκάθαρα  κοινωνική μειονεξία.

Σκόπιμα  ο «ακτιβιστής/δημοσιογράφος με το πλαστικό μπουκάλι» «επιχειρηματολογεί» χρησιμοποιώντας κατεστημένες εκφράσεις οι οποίες αναπαράγουν κοινωνικά στερεότυπα διότι ΔΕΝ διαθέτει ουσιαστικά και αποτελεσματικά επιχειρήματα για να χτυπάει απευθείας τον όποιο πολιτικό στόχο του.

Καταφεύγει λοιπόν στην «εύκολη λύση»  του στιγματιστικού λόγου διότι είναι εύπεπτος και εύκολα αποδεκτός  από το «ζαλισμένο κοπάδι». Να θυμίσουμε στον δημοσιογράφο Πρετεντέρη πως ο  στιγματισμός ως φαινόμενο εμφανίζει την αδυναμία μιας κοινωνίας/πολιτείας  να αποδεχτεί κάτι το οποίο η ίδια απορρίπτει ως μη κανονικό. Η ίδια η χρήση της αναχρονιστικής γλώσσας φορτίζει αρνητικά, περιθωριοποιώντας μέσα από συμφραζόμενα ολόκληρες ομάδες πληθυσμού πρόσφατα ακόμη και λαούς.

Η υιοθέτηση στιγματιστικού λόγου για την νοητική αναπηρία(νοητική καθυστέρηση), ως αιτία αποκλεισμού, κουβαλά το στίγμα της «μειονεξίας», της «αντιπαραγωγικότητας» του «ελλείμματος» και συμβάλει στην μη αποδοχή και ένταξη στην κοινωνία των «κανονικών», όπως ονειρεύεται ο Πρετεντέρης αλλά και η νεοναζιστική οργάνωση «Χρυσή Αυγή».

Η χρήση ρατσιστικού, στιγματιστικού λόγου για τα άτομα με αναπηρία συνιστά δείκτη κοινωνικού αποκλεισμού και μας εξοικειώνει πλήρως με το «τέρας», μέσω της αρνητικής  χρήσης της γλώσσας και της νοηματοδότησης των λέξεων.

Ως αποτέλεσμα, η χρήση συγκεκριμένων λεκτικών τύπων χαρακτηρισμού ατόμων ή κοινωνικών ομάδων  απηχεί και συντηρεί βαθιά και ρατσιστικά κοινωνικά στερεότυπα.

Προσδοκάμε  η όποια αλλαγή  να ξεκινήσει από τους/τις καθυστερημένους/ες  οι οποίοι θα σπάσουν την «προστατευτική» γυάλα εκεί που κανείς δεν το περιμένει.

LOGO KINISIΚίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ :ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ