Monthly Archives: Νοέμβριος 2014

71 χρονια απο το πογκρόμ ενάντια στους ανάπηρους πολέμου της Αλβανίας

εκτέλεση αγωνιστών ΑμεΑΣτις 30 Νοεμβρίου του 2014 συμπληρώνονται 71 χρόνια από τη νύχτα της 30ής Νοέμβρη του 1943, όταν τα τάγματα ασφαλείας, με τις πλάτες των γερμανοφασιστών κατακτητών, ξεχύθηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας ενάντια στους 15.000 ανάπηρους του ελληνοϊταλικού πολέμου. Τους άρπαξαν, τους φόρτωσαν ν σε αυτοκίνητα και τους παρέδωσαν στους Γερμανούς, στις φυλακές Χαϊδαρίου και Χατζηκώστα.

Με την κατάρρευση του Μετώπου και τη συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού, οι ανάπηροι των μετώπων στο μεγαλύτερο ποσοστό τους μαζεύτηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας. Περίπου 15.000 ανάπηροι βρήκαν το πρώτο καταφύγιό τους, σε άθλιες συνθήκες, σε δεκάδες νοσοκομεία της Αθήνας. Από την πρώτη στιγμή, οι ανάπηροι άρχισαν τους αγώνες για την επιβίωσή τους και την υγειονομική περίθαλψή τους. Ιδιαίτερο μέτωπο άνοιξαν ενάντια στους αξιωματικούς – εγκάθετους της δοσίλογης κυβέρνησης που λυμαίνονταν τα νοσοκομεία.

Η κατάσταση στη χώρα άρχισε να γίνεται ανυπόφορη. Πλησίαζε ο χειμώνας 1941 – 42 και το φάσμα της πείνας ήταν ορατό. Το Σεπτέμβρη του 1941, ιδρύθηκε το ΕΑΜ που αμέσως επιδόθηκε σε ένα δύσκολο και επικό αγώνα για την ανύψωση του ηθικού του λαού και την πάλη του για την επιβίωση και τη λευτεριά του. Τα μηνύματα του ΕΑΜ πρώτοι τα πήραν οι ανάπηροι του πολέμου στα νοσοκομεία. Αρχισε η οργάνωση των νοσοκομείων στο ΕΑΜ. Στις 28 Οκτώβρη 1941 πραγματοποιείται η πρώτη οργανωμένη αγωνιστική εκδήλωση. Οι ανάπηροι μαζί με τους φοιτητές καταθέτουν στεφάνια στον Αγνωστο Στρατιώτη κάτω από τα έκπληκτα μάτια των αρχών κατοχής.

νοσοκομείο ΣΩΤΗΡΙΑ

Στα νοσοκομεία αρχίζει οργασμός οργανωτικής δουλειάς. Συγκροτούνται σε όλα τα νοσοκομεία Επιτροπές, καθώς και παννοσοκομειακή Επιτροπή. Στα νοσοκομεία δεν κατάφεραν ποτέ να εγκατασταθούν οι διοικήσεις που διόρισαν οι κυβερνήσεις των Ράλληδων. Το κίνημα των αναπήρων συντονίζεται με το φοιτητικό κίνημα, με τους δημόσιους υπάλληλους, τους μαγαζάτορες, τους εργαζόμενους.

Σε όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις της Αθήνας για ψωμί και συσσίτια, στις εθνικές επετείους της 25ης του Μάρτη και 28ης Οκτώβρη προπορεύονταν οι ανάπηροι και τραυματίες του αλβανικού πολέμου με τα αναπηρικά τους αμαξίδια – «μηχανοκίνητες φάλαγγες» τα είχε ονομάσει τότε ο λαός – με τις πατερίτσες ή τα μπαστούνια τους, με τους επιδέσμους ακόμα στα κεφάλια τους, στα μάτια τους και τις νοσοκόμες να σπρώχνουν τα αμαξίδια, να υποβαστάζουν τους ακρωτηριασμένους ή να οδηγούν τους τυφλούς.

Οι ανάπηροι συντονίζουν και συντάσσουν τις δυνάμεις τους. Καθορίζουν τρία κέντρα δράσης και συμπαράστασης στον αναπτυσσόμενο λαϊκό αγώνα. Λυκαβηττό – Τουρκοβούνια – Κέντρο Αθήνας, προς τα οποία συγκλίνει η δράση τριών γειτονικών ομάδων νοσοκομείων.

ΑΝΑΠΗΡΟΙ

Η ανάπτυξη του αγώνα των αναπήρων εξοργίζει τις ελληνικές και γερμανοϊταλικές αρχές κατοχής. Στόχος τους τώρα είναι η διάλυση των νοσοκομείων. Εγινε η σκέψη να μαζέψουν όλους τους ανάπηρους στα Μέθανα, δήθεν για λουτροθεραπεία. Αλλά οι ανάπηροι ματαίωσαν την πονηρή αυτή «λύση». Στις 3 Μάρτη 1943 πήραν μέρος στον ξεσηκωμό για ματαίωση της επιστράτευσης, μαζί με τους εργαζόμενους της Αθήνας και του Πειραιά, τους δημόσιους υπάλληλους, τους φοιτητές, τους επαγγελματίες και βιοτέχνες. Πλήρωσαν με ακριβό τίμημα: 46 νεκρούς. Ομως, ούτε ένας Ελληνας δεν πήγε στο Ανατολικό Μέτωπο.

Στις 30 Νοέμβρη 1943 γύρω στις 3 τα ξημερώματα, έκαναν την επίθεσή τους ενάντια στα 19 νοσοκομεία που οι ανάπηροι τα είχαν μετατρέψει σε κάστρα της Εθνικής Αντίστασης. Ο «εγκέφαλος» που σχεδίασε την έφοδο στα νοσοκομεία και το άγριο χτύπημα των αναπήρων ήταν ο γνωστός και σαν «μαύρος» άνθρωπος Στ. Γονατάς, φυσικά μαζί με τον Ράλλη το δοσίλογο πρωθυπουργό. Ελληνόφωνα στρατεύματα κατοχής, οι γερμανοτσολιάδες του Ράλλη, πάνω από χίλιοι, οπλισμένοι με γερμανικά όπλα, μεταφέρθηκαν με  καμιόνια κάτω από την προσωπική καθοδήγηση του Γκεσταπίτη Φον Στρόουπ περικύκλωσαν τα στρατιωτικά νοσοκομεία, για να τα καταλάβουν. Μπήκαν μέσα ουρλιάζοντας και με βρισιές, χτυπήματα με τους υποκόπανους και πολλές φορές με λογχισμούς και πυροβολισμούς, έπεσαν πάνω στους ανάπηρους και τραυματίες.

Χωρίς τίτλο (47)Ο Γονατάς, μάλιστα, είχε κυνικά δηλώσει σε μια επιτροπή αναπήρων. «Θα σας εξοντώσουμε όλους, γιατί είσαστε ΕΑΜίτες». Κι ο Ράλλης τους αποκαλούσε κηφήνες και αναρχικούς.

Η αγριότητα των γερμανοτσολιάδων ξεπέρασε κάθε όριο. Έσερναν ανάπηρους με κομμένα και τα δυο άκρα στο χώμα μέχρι που μάτωναν. Δεν άφηναν τις νοσοκόμες να τους βοηθήσουν. Αρπαζαν από τα χέρια τους ή από τα χέρια των αναπήρων τα τεχνητά μέλη και τα έσπαζαν για να μην τα χρησιμοποιήσουν και τους χτύπαγαν με αυτά στο κεφάλι. Μεγαλύτερη αγριότητα και μίσος έδειχναν στα μέλη των νοσοκομειακών επιτροπών, τα οποία υποδείκνυαν οι πράκτορές τους μέσα σε κάθε νοσοκομείο.Χωρίς τίτλο (46)

 Οι ανάπηροι φορτώνονται σε καμιόνια με προορισμό τις φυλακές Χατζηκώστα και το στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Τα ξημερώματα εκτελούνται 283 αγωνιστές με αναπηρία.

ΜΝΗΜΕΙΟ


Η Πένυ και οι «άλλοι»

395146_4829904182785_1786336933_nΕίναι πολλές χιλιάδες οι Έλληνες/ιδες με ακρωτηριασμό. Αιτίες ακρωτηριασμού είναι πάμπολλες. Μπορεί να είναι ο σακχαρώδης διαβήτης (περίπου 5.000 ακρωτηριασμών διαβητικών ποδιών) τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα, εργατικά ατυχήματα, ασθένειες αλλά και τυχαία συμβάντα στην διάρκεια της καθημερινότητας.

Η ανεπάρκειας των δομών είναι σαφής και πανθομολογημένη .

Η απουσία οργανωμένου ιατρείου διαβητικού ποδιού, καθώς και οι φασιζουσες δημόσιες απόψεις δια στόματος του διοικητή του ΙΚΑ ΕΤΑΜ Ροβέρτου Σπυρόπουλου, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ όρισε το κόστος του ακρωτηριασμού μικρότερο από την εύρυθμη λειτουργία του ιατρείου διαβητικού ποδιού  .

Γνωστές στους πάντες επίσης είναι η εγκληματικές κακοτεχνίες σε όλο το οδικό δίκτυο της χώρας και στο δομημένο περιβάλλον της ευρύτερα.

Μόνο οι εντελώς ανυποψίαστοι τέλος, αγνοούν ότι οι παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας στην χώρα μας, που έχουν ως αποτέλεσμα την έκθεση χιλιάδων εργατών στην πιθανότητα μικρών η μεγαλύτερων ατυχημάτων, αποτελούν συνειδητή επιλογή-αμέλεια της πολιτείας.

Όλα τα παραπάνω είναι δεδομένα και αφορούν την πρόκληση των ακρωτηριασμών.

Εξίσου δεδομένα είναι και -στα όρια του τραγελαφικού- τα ελλείμματα που αφορούν το μετέπειτα στάδιο, δηλαδή, το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του πολίτη με ακρωτηριασμό στην απολαβή όλων εκείνων των στοιχειωδών προϋποθέσεων που καθιστούν λειτουργικό και ισότιμο τον κοινωνικό του ρόλο.

Δεδομένη για παράδειγμα είναι η στέρηση της χώρας μας – συγκριτικά με τις λεγόμενες προηγμένες – σε ότι αφορά το ιατρικό/επιστημονικό κομμάτι του όλου θέματος .

Στις χώρες αυτές υπάρχουν υψηλού επιστημονικού επιπέδου σχολές για την εκπαίδευση των ειδικών που κατασκευάζουν και εφαρμόζουν τις προθέσεις.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία αμιγώς εξειδικευμένη νοσηλευτική μονάδα, που να καλύπτει διεπιστημονικά από την πρόληψη μέχρι και την αποκατάσταση των ακρωτηριασμένων.

Είναι παγκόσμια παραδεκτό ό,τι η σωστή επιλογή, κατασκευή και εφαρμογή των σύγχρονων προθέσεων σε συνδυασμό με ένα εντατικό πρόγραμμα κινητικής και λειτουργικής επανεκπαίδευσης του/της ακρωτηριασμένου/ης, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην λειτουργικότητα και επανένταξη του.

Το καλύτερο παράδειγμα άριστης προθετικής εφαρμογής και λειτουργικότητας σε ακρωτηριασμένους είναι οι αθλητές δρόμου που συμμετέχουν στους Παραολυμπιακούς αγώνες!

Το οξύμωρο είναι ότι έχουμε τους περισσότερους ακρωτηριασμούς σε όλη την Ευρώπη όμως δεν έχουμε ούτε έναν ακρωτηριασμένο αθλητή συμμετέχοντα -διακριθέντα στα αγωνίσματα δρόμου και αυτό από μόνο του καταδεικνύει την ποιότητα αποκατάστασης στην Ελλάδα.

Δεδομένη επίσης είναι η διαχρονική έλλειψη πολιτικής βούλησης ώστε να δοθούν ολοκληρωμένες δημόσιες λύσεις στο παραπάνω κομμάτι.

Δεδομένη ακόμα είναι η  από πλευράς ασφαλιστικών ταμείων χρηματοδότηση συγκρινόμενη με το υψηλό κόστος των απαραίτητων υπηρεσιών αποκατάστασης που μεταφράζεται για τους/τις πολίτες/ισες με ακρωτηριασμό σε τεράστια οικονομική αφαίμαξη.

Στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλαίας η πολιτεία σφυρίζει αδιάφορα για τους/τις ακρωτηριασμένους/ες και επιβάλει μέσα από το success story  την εποχή της πατερίτσας υπό το «στοργικό» βλέμμα της λεγόμενης εθνικής εκπροσώπησης των ΑμεΑ.

Ακόμα πιο δεδομένη είναι από πλευράς πολιτείας η απόδοση χαμηλού ποσοστού αναπηρίας(λειτουργικότητας) από τις επιτροπές/παρωδία των ΚΕΠΑ στους/στις ακρωτηριασμένους/ες, που συνεπάγεται πολύ μικρή γκάμα άσκησης δικαιωμάτων σε σχέση με τις αυξημένες ανάγκες και το υψηλότατο κόστος διαβίωσης που ο ακρωτηριασμός επιφέρει.

Όλα τα παραπάνω είναι δεδομένα σε χιλιάδες Έλληνες/ιδες πολίτες/ισες και στις οικογένειες τους αλλά και σε όλους όσους σχετίζονται με την άσκηση δικαιωμάτων των ανθρώπων με αναπηρία. Είναι όμως προφανώς άγνωστα στους «προοδευτικούς»  καλλιτέχνες της συντεχνίας του τραγουδιού που έσπευσαν να διασφαλίσουν ένα τεχνητό μέλος στην ακρωτηριασμένη τραγουδίστρια Πένη Σκάρου.(αλήθεια σε 3 χρόνια θα κάνουν νέα συναυλία για το επόμενο τεχνητό μέλος της Πένης;)

Την ίδια ώρα με άλλα λόγια που η δραματική αλήθεια χιλιάδων πολιτών/ισων με ακρωτηριασμό λόγο των ανεπαρκειών /περικοπών της πολιτείας ,ελέω κρίσης κραυγάζει για έξοδο δημοσιότητας, οι ευαίσθητοι(κατά δήλωση τους)έντεχνοι τραγουδιστές διεκδικούν ΜΟΝΟ την αποκατάσταση μέλους της συντεχνίας τους.

Διαστρεβλώνοντας την έννοια της αλληλεγγύης με  μονοσήμαντο πρόσημο και όρους συντεχνίας ,δίχως την παραμικρή διάθεση να αναγάγουν την προσωπική περίπτωση της συμπαθούς τραγουδίστριας σε συνολική αναφορά/διεκδίκηση για τους ακρωτηριασμένους/ες και γενικώς για τους/τις ΑμεΑ.

Μας προσβάλετε εστιάζοντας στην περίπτωση της, κατά τα άλλα συμπαθούς, συναδέλφου σας με ακρωτηριασμό, καταργείτε όμως με αυτόν τον τρόπο κάθε έννοια δικαιοσύνης μιας και η προκλητική εστίαση σε μια μεμονωμένη περίπτωση υπονομεύει τα δικαιώματα χιλιάδων.

Μπουχτίσαμε πια από καλές προθέσεις που γίνονται άλλοθι των αδαών που παριστάνουν τους ευαίσθητους .

Το αίσχος έγκειται ΚΑΙ  στη άκριτη αναπαραγωγή από τα Μ.Μ. Ε. μιας και μόνο περίπτωσης την ίδια στιγμή που η αλήθεια του προβλήματος που αφορά χιλιάδες συστηματικά αποσιωπάται.